Þá er kominn enn einn mánudagurinn! Það var rosa gaman í Þórsmörk...frekar kalt og mikið labbað og mikið sungið :)
Ég var að hugsa (oó...það veitir ekki á gott) Ást...Hvað þýðir þetta orð...getur maður orðið ástfanginn oft á ævinni....eða verður maður aldrei ástfanginn...Það er búið að mata mann svo mikið á því hvernig ást eigi að vera...maður horfir á kvikmyndir og vill varla sætta sig við neitt minna en svoleiðis ást...sem er náttúrulega ekki raunverulegt........eða hvað...getur fólk verið virkilega hamingjusamt og ástfangið....svo er það annað...hvernig getur maður verið svo ástfanginn einn daginn að maður sér ekki skýrt og svo nokkrum árum seinna þá finnur maður ekki neitt...maður er enn ástfanginn af þessum manni en þegar maður horfir á manninn þá er maður ekki ástfanginn af þessum manni...heldur ímyndinni af þessum manni...hvernig getur það gerst...breytist maður svona mikið á fjórum árum....stundum hugsar maður...hvað sá ég eiginlega við þennan mann...en samt var maður svo ástfangin að það var hætt að vera fyndið! Hvað með gæjann sem hún hitti í grunnskóla og varð hrifinn af frá því hún sá hann fyrst...svo liðu árin og alltaf eru þau bestu vinir en alltaf líka einhver neisti en aldrei neitt gerist...svo alltaf þegar annar aðilinn ætlar að gera eitthvað í málinu þá er hinn aðilinn á föstu svo líða enn fleiri ár og hún heldur að hún sé löngu hætt að hugsa um hann en alltaf hugsar hún til hans og fær kökk í hálsinn...er það eitthvað sem á að halda í eða er það bara ímyndun sem hún á að gleyma...er hún ástfangin af þessum manni og hefur aldrei þorað að leyfa sér að vera hamingjusöm eða er hún bara að búa eitthvað til í hausnum á sér! Ætli maður fái nokkurntíman að vita það.
Jæja best að drífa sig til hennar Lilja elsku....SURVIVOR....